Om meteen de klassieke vraag te beantwoorden: het gaat goed.
Ik ben druk bezig met solliciteren (tot nu toe zonder succes, maar kom) en papieren in orde krijgen.
Zo had ik me bijvoorbeeld niet uitgeschreven in België. Omdat het Britse immigratieforum gezegd had dat dat niet nodig was. Nu ik hier ben snap ik dat die Engelsen het concept "uitschrijven" niet begrijpen. Dat bestaat hier niet. Je hoeft je gemeente helemaal niet te laten weten 'hallo ik woon hier' en er komt geen wijkagent langs om je adres te checken. Dat past niet in de privacycultuur. Vinden ze stalking. Big brother is watching you, etcetera.
En dus moet ik me toch uitschrijven. Ik kan namelijk niet bewijzen dat ik hier woon als ik dat niet doe. En dat geeft problemen. Zo kan ik geen bankrekening openen want daar heb je een adres voor nodig. Ook mijn national insurance aanvraag gaat afgewezen worden om dezelfde reden. Maar de treinticketjes zijn gekocht, dus ik ga toch. Dagje Nottingham verkennen.
Ik heb dus contact opgenomen met de ambassade en ondertussen is mijn uitschrijvingsdocument onderweg naar België. Daar wordt het dan uitgevoerd en formulier 8 wordt naar de ambassade terug gefaxt en met de post opgestuurd. En dan kan ik mij in Engeland gaan inschrijven. En een document "Bewijs van woonst" krijgen. En een bankrekening openen en (opnieuw) een insurance number aanvragen.
Volgens de attaché zou het tamelijk snel in orde moeten zijn.
Voila, veel papier, maar wat moet, dat moet.
Het allermoeilijkste is aan mijn schoonfamilie uitleggen hoe dat nu precies zit. Want die snappen er nog altijd niks van "Registering? WHY?".
woensdag 27 juli 2011
woensdag 20 juli 2011
20 juli: a whole new world
Ik ben er eindelijk. Nieuwe wereld.
Zo nieuw is het natuurlijk allemaal niet. Ik kom hier al jaren. Ik ken mijn weg, ik ken de buren. Maar het papierwerk is anders. En overweldigend. En traag. Vooral heel erg traag.
Ik doe alle mogelijke inspanningen om aan een national insurance number te komen. Dat nummerke dat bij ons op onze SIS-kaart staat. Heb ik dus niet. Maar blijkbaar is het wel nodig. Helaas moet je al in Engeland wonen om er eentje te kunnen aanvragen. Telefoontje om je aanvraag te starten. En dan kan je alleen maar wachten.
Dan komt het spannende proces waarbij je door jobcentre plus uitgenodigd wordt om te gaan bewijzen dat jij werkelijk jij bent. Dat doe je door je identiteitskaart te tonen. En dan moet je weer... wachten. Jawel.
Als ze eruit zijn dat jij effectief jezelf bent, gaat je aanvraag weer terug naar het national insurance centre. Nog een beetje wachten.
Tot het op een mooie ochtend door de brievenbus glijdt: het kaartje met je nummertje.
En wat je daar dan mee kan? Jezelf identificeren. Het is me wat.
Zo nieuw is het natuurlijk allemaal niet. Ik kom hier al jaren. Ik ken mijn weg, ik ken de buren. Maar het papierwerk is anders. En overweldigend. En traag. Vooral heel erg traag.
Ik doe alle mogelijke inspanningen om aan een national insurance number te komen. Dat nummerke dat bij ons op onze SIS-kaart staat. Heb ik dus niet. Maar blijkbaar is het wel nodig. Helaas moet je al in Engeland wonen om er eentje te kunnen aanvragen. Telefoontje om je aanvraag te starten. En dan kan je alleen maar wachten.
Dan komt het spannende proces waarbij je door jobcentre plus uitgenodigd wordt om te gaan bewijzen dat jij werkelijk jij bent. Dat doe je door je identiteitskaart te tonen. En dan moet je weer... wachten. Jawel.
Als ze eruit zijn dat jij effectief jezelf bent, gaat je aanvraag weer terug naar het national insurance centre. Nog een beetje wachten.
Tot het op een mooie ochtend door de brievenbus glijdt: het kaartje met je nummertje.
En wat je daar dan mee kan? Jezelf identificeren. Het is me wat.
vrijdag 8 juli 2011
8 juli: een lange reis
Op een dag nam de mier afscheid van de eekhoorn. ‘Ik ga voor geruime tijd op reis,’ zei hij, ‘maar ik weet niet voor hoe lang.ik neem dus maar zó afscheid dat het ook voor heel lang kan zijn.’
Zij schudden elkaar vijf keer de hand en omhelsden elkaar ook zoals het bij een afscheid voor lange tijd hoort.
‘Laat je nog iets van je horen?’ vroeg de eekhoorn. De mier had zich al omgedraaid en riep, terwijl hij langs het bospad liep: ‘Ja!’
Even later was hij uit het zicht verdwenen en bleef de eekhoorn alleen achter.
‘Wat zou het voor reis zijn?’, dacht hij. Maar hij wist hoe weinig je kon zeggen van reizen die nog moesten beginnen.
Niet lang daarna ontving de eekhoorn een brief.
Beste eekhoorn,
Ik ben nu volledig op reis. Ik heb je beloofd dat ik iets van mij zou laten horen. Als je straks een uitroepteken leest laat ik iets van mij horen.
Lees je goed?
Let op.
!
Op dat moment klonk er een zacht gefluit, dat onmiskenbaar het gefluit van de mier was. ‘Mier!,’ riep de eekhoorn opgetogen. Hij draaide de brief om en om, keek tussen alle letters en toen in de envelop op de grond, maar er was geen spoor van de mier te bekennen.
Hij begon opnieuw te lezen, en weer hoorde hij, toen hij het uitroepteken las, hetzelfde zachte gefluit. Als hij lang naar het uitroepteken keek kon hij zelfs een liedje herkennen dat de mier dikwijls floot.
Hij deed de brief in de envelop en legde hem op de tafel naast zijn bed. ‘Hij moet heel ver weg zijn’, dacht de eekhoorn; ‘maar hij denkt aan mij!’
De zon scheen en de eekhoorn ging op de tak voor zijn deur zitten. Maar telkens stond hij op en ging hij naar binnen om de brief nog eens te lezen, en telkens als hij bij het uitroepteken kwam hoorde hij weer het zachte fluiten van de mier die ver weg iets van zich liet horen. En telkens schudde de eekhoorn zijn hoofd, glinsterden zijn ogen en dacht hij: ‘mier, mier!’
Zij schudden elkaar vijf keer de hand en omhelsden elkaar ook zoals het bij een afscheid voor lange tijd hoort.
‘Laat je nog iets van je horen?’ vroeg de eekhoorn. De mier had zich al omgedraaid en riep, terwijl hij langs het bospad liep: ‘Ja!’
Even later was hij uit het zicht verdwenen en bleef de eekhoorn alleen achter.
‘Wat zou het voor reis zijn?’, dacht hij. Maar hij wist hoe weinig je kon zeggen van reizen die nog moesten beginnen.
Niet lang daarna ontving de eekhoorn een brief.
Beste eekhoorn,
Ik ben nu volledig op reis. Ik heb je beloofd dat ik iets van mij zou laten horen. Als je straks een uitroepteken leest laat ik iets van mij horen.
Lees je goed?
Let op.
!
Op dat moment klonk er een zacht gefluit, dat onmiskenbaar het gefluit van de mier was. ‘Mier!,’ riep de eekhoorn opgetogen. Hij draaide de brief om en om, keek tussen alle letters en toen in de envelop op de grond, maar er was geen spoor van de mier te bekennen.
Hij begon opnieuw te lezen, en weer hoorde hij, toen hij het uitroepteken las, hetzelfde zachte gefluit. Als hij lang naar het uitroepteken keek kon hij zelfs een liedje herkennen dat de mier dikwijls floot.
Hij deed de brief in de envelop en legde hem op de tafel naast zijn bed. ‘Hij moet heel ver weg zijn’, dacht de eekhoorn; ‘maar hij denkt aan mij!’
De zon scheen en de eekhoorn ging op de tak voor zijn deur zitten. Maar telkens stond hij op en ging hij naar binnen om de brief nog eens te lezen, en telkens als hij bij het uitroepteken kwam hoorde hij weer het zachte fluiten van de mier die ver weg iets van zich liet horen. En telkens schudde de eekhoorn zijn hoofd, glinsterden zijn ogen en dacht hij: ‘mier, mier!’
Toon Tellegen
maandag 27 juni 2011
27 juni: Hot town, summer in the city
En daar zit je dan, op een terrasje met een ijsje met verse aardbeien en een tropisch guavasapje en je hebt het over hoe fantastisch een zomerende stad wel niet is. Euforie als je een schaduwplekje vindt, kijken naar jongleurs in het park en kijk kijk een bv! Tiens, heeft die terug een lief?
Zomer in de stad is zinderend, energiek en altijd weer wat anders. Met evenementen alom. Straattheater, festivals, feestmarkten... Met een heerlijke overvloed aan winkels waar je solden kan scoren en de cafés die hun huisgemaakte ijsthee weer op de kaart zetten. En de tapasbar die goed te doen heeft.
En toch wordt er massaal naar de kust getrokken als het zonnetje zich laat zien. Ik bedank vriendelijk. De Vlaamse Kust (ik heb goed opgelet, Kris Peeters...) is niks voor mij. Het is me te druk. Dan heb je nog al die opeengepakte lijven met zonder kleren aan. En dan heb ik nog niet over de schandalige consumptieprijzen. Een guavasapje zou er niet inzitten. Nee merci dus. Ik kan het nu eenmaal niet appreciëren. Sterker nog, ik vermijd "de zee" als de pest in de zomer.
Als het weer wat mooier is, trek ik de stadskernen in. Het maakt me niet zozeer uit welke. Zomer is overal schitterend.
Van de hak op de tak: in Engeland is geen zomer. Nou ja, heel soms wel. Maar meestal is het gewoon grijs. Winter, zomer, het scheelt een graad of 10. Maar daarmee is het dan ook gezegd.
Market Harborough is geen stad. Een groot uitgevallen dorp misschien. Een park hebben ze. Ijsjes ook. Guavasap koop je er gewoon in de supermarkt. Maar terrasjes, die zijn wat zeldzamer.
Maar dat geeft niet. Als er geen "summer in the city" is, dan kom ik toch gewoon op vakantie naar exotisch België?
Zomer in de stad is zinderend, energiek en altijd weer wat anders. Met evenementen alom. Straattheater, festivals, feestmarkten... Met een heerlijke overvloed aan winkels waar je solden kan scoren en de cafés die hun huisgemaakte ijsthee weer op de kaart zetten. En de tapasbar die goed te doen heeft.
En toch wordt er massaal naar de kust getrokken als het zonnetje zich laat zien. Ik bedank vriendelijk. De Vlaamse Kust (ik heb goed opgelet, Kris Peeters...) is niks voor mij. Het is me te druk. Dan heb je nog al die opeengepakte lijven met zonder kleren aan. En dan heb ik nog niet over de schandalige consumptieprijzen. Een guavasapje zou er niet inzitten. Nee merci dus. Ik kan het nu eenmaal niet appreciëren. Sterker nog, ik vermijd "de zee" als de pest in de zomer.
Als het weer wat mooier is, trek ik de stadskernen in. Het maakt me niet zozeer uit welke. Zomer is overal schitterend.
Van de hak op de tak: in Engeland is geen zomer. Nou ja, heel soms wel. Maar meestal is het gewoon grijs. Winter, zomer, het scheelt een graad of 10. Maar daarmee is het dan ook gezegd.
Market Harborough is geen stad. Een groot uitgevallen dorp misschien. Een park hebben ze. Ijsjes ook. Guavasap koop je er gewoon in de supermarkt. Maar terrasjes, die zijn wat zeldzamer.
Maar dat geeft niet. Als er geen "summer in the city" is, dan kom ik toch gewoon op vakantie naar exotisch België?
maandag 20 juni 2011
20 juni: busgesprekken
Ha, werken in de rand van Brussel als taalliefhebber, het is een aanrader. Zo zijn de gesprekken onder pubers die ik 's ochtends op de bus naar het werk opvang ware pareltjes.
"Wojooooooh!"
"Wie spreekt gij? Ik heb même pas naar u gekeken!"
"Wa loopt gij weg? Ik heb gezegd we zien ons hier et puis gij zijt weg."
"Hazee! Hebt gij uw devoir van Duits bij?"
Er is een theorie dat taalverloedering niet bestaat, alleen taalverandering. I beg to differ. ;) Werkwoorden vervoegen is basis, dat kan je niet zomaar 1 2 3 veranderen omdat dat "beter bekt" of "niet meer zo raar klinkt". En nee, spreekwoorden zijn geen pick & mix waar je de bijzinnen samen in een zakje gooit en dan wel ziet wat eruit komt. Noemen en heten zijn niet hetzelfde. En lieve Flair, wimpers worden door mascara niet gesepareerd, maar wel gescheiden.
Ik kan me geweldig ergeren aan taalmisbruik, maar soms wordt het zo absurd dat het een geheel eigen charme krijgt. Dat gevoel heb ik regelmatig bij Brusselse jongeren. Eigenlijk moet het heerlijk zijn, een zodanig rijke taal hebben dat je woordenschat uit het Frans, Arabisch, Spaans,... gaat halen. Waar je maar het eerst aan denkt. Flexibel, snel en vooral heel erg kleurrijk.
Weet ge waddet is? Ik ga da missen, da creatief Nederlands op den bus. Nah.
"Wojooooooh!"
"Wie spreekt gij? Ik heb même pas naar u gekeken!"
"Wa loopt gij weg? Ik heb gezegd we zien ons hier et puis gij zijt weg."
"Hazee! Hebt gij uw devoir van Duits bij?"
Er is een theorie dat taalverloedering niet bestaat, alleen taalverandering. I beg to differ. ;) Werkwoorden vervoegen is basis, dat kan je niet zomaar 1 2 3 veranderen omdat dat "beter bekt" of "niet meer zo raar klinkt". En nee, spreekwoorden zijn geen pick & mix waar je de bijzinnen samen in een zakje gooit en dan wel ziet wat eruit komt. Noemen en heten zijn niet hetzelfde. En lieve Flair, wimpers worden door mascara niet gesepareerd, maar wel gescheiden.
Ik kan me geweldig ergeren aan taalmisbruik, maar soms wordt het zo absurd dat het een geheel eigen charme krijgt. Dat gevoel heb ik regelmatig bij Brusselse jongeren. Eigenlijk moet het heerlijk zijn, een zodanig rijke taal hebben dat je woordenschat uit het Frans, Arabisch, Spaans,... gaat halen. Waar je maar het eerst aan denkt. Flexibel, snel en vooral heel erg kleurrijk.
Weet ge waddet is? Ik ga da missen, da creatief Nederlands op den bus. Nah.
vrijdag 17 juni 2011
17 juni: En dan moet er ineens nog vanalles gebeuren...
Ik wist het wel, het zat ergens ver weg in mijn gedeactiveerde brein veilig opgeborgen, maar pas vanmiddag bedacht ik het opeens: ik moet weer een tetanusvaccin.
En eigenlijk laat ik dat nu liever hier in België laten zetten, terwijl de ziekenkas nog mijn vriend is. Dus moet ik een dezer dagen nog eens bij de huisarts langs. Wellicht ook bij de apotheek, om het pikuurtje in kwestie eerst af te halen.
Ik ben geen fan van doktersbezoeken en nog minder van naalden en prikken. Op zich is het allemaal niet zo erg, dat weet ik ook wel. En nee, het doet geen pijn. Niet echt, alleszins. Maar ik moet het niet zien. Degoutant vind ik dat, zo'n stukske metaal dat in uw arm verdwijnt. Dus ogen toe, arm uitsteken en hopen dat het rap gedaan is. :)
Want immuniteit is tof, dus spuitjes moeten.
En eigenlijk laat ik dat nu liever hier in België laten zetten, terwijl de ziekenkas nog mijn vriend is. Dus moet ik een dezer dagen nog eens bij de huisarts langs. Wellicht ook bij de apotheek, om het pikuurtje in kwestie eerst af te halen.
Ik ben geen fan van doktersbezoeken en nog minder van naalden en prikken. Op zich is het allemaal niet zo erg, dat weet ik ook wel. En nee, het doet geen pijn. Niet echt, alleszins. Maar ik moet het niet zien. Degoutant vind ik dat, zo'n stukske metaal dat in uw arm verdwijnt. Dus ogen toe, arm uitsteken en hopen dat het rap gedaan is. :)
Want immuniteit is tof, dus spuitjes moeten.
woensdag 15 juni 2011
15 juni: m&m's voor elke werkdag
Vandaag kreeg ik van lieve (en zotte) collega Sabine een superattent cadeautje. Een "family size" verpakking met minizakjes m&m's.
Ok, die combinatie van family size en minizakjes is een beetje raar. Het komt erop neer dat het een grote zak is waarin 14 ieniemienie zakjes m&m's zitten. Zijn er nog vragen? Nee? Alles duidelijk? Pak dan maar een toetsenblaadje... Beroepsmisvorming. ;)
Vorige week nog hadden we het over hoe degoutant veel m&m's je in 1 keer naar binnen kan werken zonder er zelfs bij stil te staan. En dan ineens is die zak leeg, tot eenieders verbazing. En vooral de jouwe, want al die sjokolat zit nu in je maag. Hoera buikpijn!
En dus kwamen we op volgende briljante oplossing: ALTIJD KLEINE ZAKSKES KOPEN. Als je dan zo'n verpakking leegvreet, is het niet erg. Dat was de bedoeling.
Maar Sabine, 14 zakjes in een keer in huis halen gaat natuurlijk volledig aan het punt voorbij. Het blijven evenveel m&m's, die ik overigens nog altijd in 1 keer kan wegwerken. En dus liggen de m&m's veilig op het werk. 1 zakje voor elke werkdag. En 2 extra, voor als ik het niet meer kan houden.
Merci, Sabine!
Ok, die combinatie van family size en minizakjes is een beetje raar. Het komt erop neer dat het een grote zak is waarin 14 ieniemienie zakjes m&m's zitten. Zijn er nog vragen? Nee? Alles duidelijk? Pak dan maar een toetsenblaadje... Beroepsmisvorming. ;)
Vorige week nog hadden we het over hoe degoutant veel m&m's je in 1 keer naar binnen kan werken zonder er zelfs bij stil te staan. En dan ineens is die zak leeg, tot eenieders verbazing. En vooral de jouwe, want al die sjokolat zit nu in je maag. Hoera buikpijn!
En dus kwamen we op volgende briljante oplossing: ALTIJD KLEINE ZAKSKES KOPEN. Als je dan zo'n verpakking leegvreet, is het niet erg. Dat was de bedoeling.
Maar Sabine, 14 zakjes in een keer in huis halen gaat natuurlijk volledig aan het punt voorbij. Het blijven evenveel m&m's, die ik overigens nog altijd in 1 keer kan wegwerken. En dus liggen de m&m's veilig op het werk. 1 zakje voor elke werkdag. En 2 extra, voor als ik het niet meer kan houden.
Merci, Sabine!
Abonneren op:
Posts (Atom)